Emocjonalne bajki na wieczór. Sezon 1, Odcinek 1: „Jak poznała rycerza bez mapy”.

Bajka oparta na faktach, choć niektóre “imiona zmieniono”, a rycerzowi wymazano GPS.

Niech to będzie bajka czytana z lekkością, z kieliszkiem wina w dłoni. Jedna z tych, które już się przeżyło, przemyślało i odłożyło na półkę z etykietą:

„ku pamięci, nie ku tęsknocie”.

 

Dla księżniczek, które odnajdą się w tej historii.

I dla rycerzy, którzy po cichu tu zaglądają — myśląc, że nikt nie zauważy.

(Bo rycerze myślą, że my nie wiemy, prawda? )

 

 

Poznała kiedyś takiego rycerza.

W pancerzu z błyskotliwości.

Na koniu z retoryki.

Z bukietem spojrzeń, które mówią:

„Zgadnij, czy jestem zainteresowany, czy po prostu tak patrzę.”

Spoiler: nie zgadniesz. Nikt nigdy nie zgadł. Ale ona już nie gra w zgadywanki.

 

Nie miał miecza, ale miał „trudne dzieciństwo”.

Nie miał planu, ale miał „dużo myśli” i poczucie, że on jest skomplikowany.

Taki, co najchętniej zaprosiłby Cię do swojej głębi… tylko nie bardzo wie, gdzie ją trzyma.

Spoiler:

Ona jeszcze nie wie, że jest emocjonalnym żyrandolem w jego wnętrzu, który on sobie włącza i wyłącza, kiedy ma ochotę zobaczyć, co w nim świeci.

Ale spokojnie – lada moment zrozumie, że żyrandol to nie ona, tylko jego ego.

 

I wszystko było w nim prawie:

– prawie bliskość,

– prawie relacja,

– prawie decyzja.

– prawie zrobił wrażenie.

 

Ale jak wiadomo – z „prawie” to tylko margaryna i złamane serca.

A ona ma już dość tłuszczu utwardzanego emocjonalnie.

 

Na początku wyglądało obiecująco.

Patrzył głęboko.

Słuchał intensywnie.

Mówił zagadkami.

I myślała: „To musi być jakiś głęboki człowiek!”

(Albo człowiek po prostu nieprzejrzysty. Co, jak się okazało, było bliżej prawdy).

 

Otóż nie.

 

To był człowiek, który miał w sobie emocjonalną mikrofalę, ale taką, co grzeje tylko na środku.

Reszta zimna, jak jego reakcja na pytanie:

„Czego Ty właściwie ode mnie chcesz?”

W odpowiedzi był tylko uśmiech. I spojrzenie jak z katalogu „Mężczyzna zamyślony, ale bez planów”.

 

Przyjechał, żeby zamiast coś dać – coś wziąć.

Uwagę. Zachwyt. Cierpliwość. Przebaczenie z góry.

Dwie szanse na raz i jedną na zapas.

 

Nie miał odwagi, ale miał oczekiwania.

Nie miał słów, ale miał spojrzenia.

Nie miał decyzji, ale miał nadzieję, że podejmiesz ją za niego.

 

I wiecie co?

 

Nie, on nie był zły.

Nie był toksyczny (na początku).

Nie obiecywał (wprost).

On po prostu wszedł w czyjeś życie, zrobił trochę ciepła…

i zostawił zimny bok w talerzu emocji.

Jakby wpadł tylko na chwilę się ogrzać. A potem zapomniał, że w ogóle był.

 

I może wtedy jeszcze się łudziła, że to ktoś wart zachodu. Ale na szczęście – tylko przez chwilę.

 

Więc jeśli teraz siedzisz i zastanawiasz się – jak to możliwe, że znasz takiego samego rycerza?

To przypomnij sobie:

on był mikrofalą z dysfunkcją obrotu. Ciebie grzało. Jego kręciło.

Ale nic się nie dogrzało

 

Wniosek?

Nie jesteś „trudna”.

Nie jesteś „przesadnie wrażliwa”.

Nie jesteś „niecierpliwa”.

Jesteś kobietą, która chce równomiernego podgrzania emocjonalnego – “tu i teraz – albo nie zawracaj….”

Nie trybu rozmrażania – „może kiedyś” i „zobaczymy”.

 

I niech to będzie dzisiejsza przypominajka:

Nie dasz się więcej nabrać na intensywne spojrzenie i zdanie:

„Nie wiem, co czuję, ale coś czuję.”

To nie głębia.

To deficyt.

I to nie Twój.

 

 

Tekst: e-Psycholog Monika Teodorowicz

Zdjęcie: Dreamstime